Kenamju-judoka mag alsnog naar EK in Istanbul
Bravik zoekt de bitch in zichzelf
Door: Arnold Aarts Haarlems Dagblad
Nieuwegein – 13-4-2011
Een dik vraagteken stond voor judobondscoach Marjolein van Unen achter haar naam. Moest ze Kitty Bravik meenemen of niet naar de Europese Kampioenschappen in Istanbul? Ze mist bij de 24-jarige Kenamju-judoka namelijk nogal eens het heilige vuur. Uiteindelijk kreeg Bravik het voordeel van de twijfel en staat ze volgende week ‘gewoon’ op de mat.
Van Unen is niet de enige die tobt met de mentale weerbaarheid van Bravik. Ze brengt ook haar coach Benito Maij geregeld tot wanhoop. Anderhalve maand geleden bij een World Cupwedstrijd in Praag barstte de bom. Zo boos had Bravik hem nog nooit gezien. Maij wilde vooral antwoord op de vraag hoe graag ze eigenlijk topjudoka wilde worden. Hoe diep ze wilde gaan om bij de besten van de wereld te horen.
“Na dat gesprek kon het twee kanten op”, besefte Bravik. “Of het zou tot een breuk tussen ons komen. Of ik zou er iets positiefs mee kunnen doen”. Het kwam tot een verzoening. En tot een belofte van Bravik dat ze alles ging proberen om haar aard te veranderen. Op zoek naar de bitch in zichzelf. Want daar komt de noodzakelijke metamorfose op neer. Marjolein van Unen: “Het gaat om hardheid. De wil om overal dwars doorheen te willen jassen. En nooit te willen opgeven. Wat dat betreft kan ze een voorbeeld nemen aan Edith Bosch.” Bosch, wereldkampioen in 2005, is in het dagelijks leven een uiterst vriendelijke, sociale verschijning. Maar eenmaal met een judopak om het ranke lijf verandert ze in een nietsontziende vechtmachine. Zo ziet Van Unen het graag. Omdat ze als geen ander weet dat alleen met zo’n houding in de mondiale top langdurig kan worden geoogst.
De EK-deelname van Bravik bezorgde Van Unen hoofdbrekens. Thuislaten zou een statement zijn geweest. “Maar aan de andere kant heeft Kitty in het verleden goede dingen laten zien. Die kunnen we ook niet even zomaar wegschrappen. Dus gaan we gewoon met haar door. Iets anders kunnen we ons ook niet veroorloven”.
Van Unen doelt op het kwalificatietraject voor de Olympische Spelen van Londen. Bravik is dé Nederlandse troef in de klasse tot 52 kilo. Andere talenten dienen zich niet bepaald massaal aan. Het zou niet alleen om die reden zonde zijn een streep te zetten door de naam van Bravik. Ze heeft namelijk laten zien verdraaid goed te kunnen judoën. Vanuit het niets werd ze in 2009 derde van Europa. Een paar maanden later werd ze zevende van de wereld.
Prestaies waar Bravik vandaag de dag met gemengde gevoelens aan terugdenkt. Aan de ene kant nog steeds de trots, aan de andere kant het minder prettige gevolg dat druk heet. “Succes gaat gepaard met hoge verwachtingen. Sommigen worden alleen maar beter van druk, ik niet. Zo vrij als ik toen in mijn hoofd was, ben ik niet meer.”
Bravik heeft langzaam maar zeker het gevoel dat ze de goede richting opkoerst. Dat ze niet langer alleen maar met fraaie technieken bezig is, maar meer met winnen. Met overleven op de mat. Maar ze realiseert zich dat het omvormen van haar karakter een weg is van de lange adem. “Dit is voor mij het moeilijkste onderdeel van het judo. Dat is zoveel moeilijker dan een nieuwe worp aan te leren. Maar het is nodig om te komen waar ik wil.”
