“Naar het hol van de leeuw”
Op donderdag 2 september reis ik met de tweede helft van de WK ploeg af naar de hoofdstad van Japan, Tokyo. Daar zal dit jaar het wereldkampioenschap plaatsvinden. Vorig jaar was het een speciaal WK omdat het mijn eerste was en nog in eigen land ook. Maar dit jaar word ook speciaal, het vindt namelijk plaats op de bakermat van de judosport. Daarnaast zal dit WK zich presenteren in een nieuw concept, namelijk dat er twee deelnemers per land het hol van de leeuw mogen betreden.
Een goede voorbereiding is het halve werk, zeggen ze wel. Daarom hebben we met de WK ploeg een strak training- en wedstrijdschema afgewerkt. We zijn begonnen in Moskou, met een Grand Slam en een week trainen. Waar we veel Oostblokkers in onze handen hebben gehad. Nadat we terugvlogen naar onze thuisbasis, hadden we één dag om de judopakken te wassen en opnieuw wat zomerkleding in te pakken. Wij vervolgden de volgende dag naar Spanje, het beroemde trainingskamp waarbij de zaal pal aan het strand ligt. Castell de Fels, met veel West- Europeanen. Daar was het eerst wel even wennen aan de hitte, tijdens de training werd het af en toe wel moeilijker door de warmte. Maar ook hier hebben we ons doorheen gewerkt. Na een week hard zwoegen maar ook wel vertoeven was het weer tijd om huiswaarts te keren.
Om voor het WK ook nog even de wedstrijdspanning te voelen, deden sommigen van ons mee aan het B-toernooi in Hamburg. Samen met Benito en Marjolein van Unen hebben we besloten om voor dit toernooi nog niet af te trainen en met de opgebouwde krachten en technische ontwikkelingen de uitdaging tot 57 kg aan te gaan. Het bracht voor mijzelf veel minder wedstrijdspanning met zich mee, dat was wel eens fijn voor de verandering. Ik had er heel veel plezier in om het de dames in een hogere klasse moeilijk te maken. Helaas werd het grotendeels een Nederlands onderonsje. Mijn eerste tegenstandster uit Nigeria kwam niet opdagen, de volgende was Otis Vrielink uit NED. Na winst stond ik tegenover de latere finalist een sterke Roemeense dame genaamd Chitu. Het was een partij waar gevochten moest worden, jezelf niet laten kennen en tegenstand bieden. Uiteindelijk verloor ik met twee straffen maar ik stond m’n mannetje, ik miste alleen wat massa. Vervolgens kwam ik in de herkansing wederom een Nederlandse dame tegen, Dominique Lantinga. Ik voelde al dat ik wat vermoeid begon te raken, maar ook deze partij heb ik met winst kunnen afsluiten. Voor de partij voor brons had ik tegen Carla Grol gemoeten, de zoveelste Nederlandse tegenstandster en tevens ook clubgenoot. Die het veel harder nodig had om voor het brons te mogen strijden, zonder dat ik het haar ook nog lastig zou proberen te maken. Daarom heb ik besloten om te stoppen en een stapje opzij te doen. Al met al gaf het mij een goed gevoel, en lukte veel dingen die ik tijdens deze voorbereidingsperiode erin geslepen heb. Aansluitend vond er ook nog een trainingskamp plaats, waar veel buurlanden aanwezig waren. Zo hadden we heel europa gehad en konden we weer huiswaarts keren om ons voorbereiding af te sluiten.
Dit deden we door op de club en tijdens het weekendtraining in Leusden de puntjes op de i te zetten. Na diverse judotrainingen, een Zumba introductie les en het uitpakken van mijn nieuwe Olympische NOC*NSF auto (die de bende van 4, in had gewikkeld met plastic folie), kan ik met overtuiging zeggen dat IK en denk de hele WK ploeg er klaar voor is om zijn vertrek in Japan in te nemen, en zich mentaal voor te bereiden op zijn/haar dag die komen gaat. Ik ben er in ieder geval klaar voor, laat het WK maar komen!!!
Voor mij duurt het nog wel even, want ik ben pas op zondag de één na laatste WK dag. Maar in de tussentijd heb ik genoeg ploeggenoten die ik kan aanmoedigen.
Tot die tijd,
Alvast groetjes uit Japan!
