Story of Madrid — World Cup Women 2009
Na een succesvolle start van het voorbereidingsperiode op het WK in Rotterdam, kon ik de lijn tijdens het World cup in Madrid doortrekken. Ook dit toernooi kon ik naar behoren afsluiten, het ging zelfs zover dat de finale binnen handbereik was. Maar wegens mijn eigen gretigheid door mijn vingers glipte.
Het begon met het feit dat ik door de hoogste plaatsing op de World Ranking (onder de deelnemers) Nr 6 als eerst geplaatst was tijdens de loting. Met een overwinning op de Braziliaanse lang harige Fernandes, was mijn tweede tegenstander de voor het thuisland uitkomende Gomez. Een pittige en technische tante. Maar ik bleef haar iedere keer een stapje voor met mijn dominerende en aanvallend judo. In de halve finale stond ik tegenover de Koreaanse Jo. Een kopje kleiner en fysiek erg sterk. Na 2 minuten zag ik kans om een wazari te scoren met een sumi gaeshi. Hierdoor viel er een druk van mijn schouders en ging ik vrij judoën. Wat ik nou net niet had moeten doen. Want met zo een riante voorsprong en nog 3 minuten te gaan, had ik gewoon de partij moeten uit judoën door me aan de tactiek te houden. Geen grote risico’s, maar wel kleine aanvalletjes. Gek genoeg week ik daar helemaal vanaf en wilde ik het judoënd oplossen. Dat kan niet bij Koreanen, die zijn daarop gehaaid en wachten alleen maar op jou zodat zij kunnen blokken. Dit gebeurde ook bij mij, tot 2 keer aan toe zelfs, helaas. Met twee wazari’s tegen was de hoop op de finale gaan varen. Na een goed gesprek, geschreeuw, gediscussieerd en evaluatie met mijn trainer Benito, kon ik me nog 1 keer opladen voor de bronzen finale.
Benito’s woorden letterlijk “Nu kan je het nog een keer gaan laten zien, over doen, er staat namelijk nog een Koreaan op je te wachten om brons. Alleen is deze links”. Met deze informatie moest ik het doen, ik wist wat me te wachten stond en wat ik nadrukkelijk niet moest doen. Het leek wel of er een andere IK op de mat stond. De partij liep gesmeerd. De Koreaanse Pak had niets in te brengen en liep alleen maar achter de feiten aan. Met een wazari liep ik ook op dit toernooi weg met een bronzen medaille om mijn nek. Het was een zware mentale dag, veel geleerd. Maar dat is waarvoor deze toernooien nu in het teken staan. Leren, leren en nog eens leren, zodat het op het moment suprême, WK in eigenland, perfect kan gaan!!!
Nu staat er nog een Grand Slam in Brazilië voor de deur, gevolgd door een aantal zware trainingskampen.
