Kitty Fanni Brávik

Sport 25 april 2009 Rob Velthuis

EK judo Relatie met Hongaarse topjudoka Ungvari heeft leerproces versneld

Kitty Bravik is geboren in Nederland, maar haar Hongaarse afkomst is nauw verweven met haar judocarrière. De combinatie van twee culturen bracht haar succes. Gisteren won ze brons op de EK.

In de persmap die de judobond voor de EK samengestelde, is Kitty Bravik slordig genoeg een onbeschreven blad. Haar debuut met een bronzen medaille op de Europese kampioenschappen is opmerkelijk, maar komt niet uit de lucht vallen.
Vanaf 2002 troonde de 21-jarige lichtgewicht (-52 kilogram) in diverse leeftijdscategorieën op erepodia van Europese kampioenschappen. Met als hoogtepunt de titel bij de junioren tot 20 jaar in 2006. Het geheim achter de ontwikkeling van haar talent ligt in haar vriendschap met de Hongaarse topjudoka Miklos Ungvari.

Een half uur na haar bronzen triomf zag Bravik haar vriend Miklos Ungvari voor de tweede maal Europees kampioen worden in de categorie -66 kilogram. Die finale kostte Bravik haast meer energie dan haar eigen beslissende partij.

Het was een zenuwslopend duel dat pas na Golden Score door een scheidsrechterlijke beslissing in het voordeel van de Hongaar werd beslist.

Vervolgens keerde de schor geschreeuwde Bravik zich weer naar haar gehoor met de retorische vraag: „Dat was toch wel duidelijk, niet?”

Bravik noemt zichzelf een stresskip, die uit vrees voor een slapeloze nacht pas op de wedstrijddag haar loting wil zien. „Maar als het de eerste partij goed gaat, komt de rest vanzelf.”

Voor haar duel om brons tegen de Finse Sundberg werd ze echter overvallen door het „rare gevoel dat ik brons zou winnen. Ik was zo rustig dat ik vreesde voor te weinig spanning, waardoor ik als een zoutzak op de mat zou staan.”

Druk heeft ze nodig, zo wordt haar regelmatig door kenners verzekerd. Toch is ze blij met Ungvari, die haar tijdens wedstrijddagen rust weet te geven.

De relatie met de Hongaar berust niet geheel op toeval. De ouders van Bravik zijn rasechte Hongaren die in de jaren tachtig naar Nederland emigreerden. Ofschoon Bravik, ook in bezit van een Hongaars paspoort, opgroeide in Enkhuizen, leerde ze de Hongaarse taal en is ze een regelmatig bezoeker van haar tweede vaderland.

Voor de EK in Tbilisi nam ze deel aan het trainingskamp van de Hongaarse ploeg in het nationale trainingscentrum in Tata. „Daar waren judoka’s uit achttien landen aanwezig”, aldus Bravik. „Het is goed voor mijn ontwikkeling om veel met andere mensen te sparren.”

Het romantische contact tussen de twee kwam tot stand tijdens het slotbanket van de WK junioren van 2004 in Hongarije. Hij was verbaasd een Nederlands meisje vloeiend Hongaars te horen spreken.

Nu doet hij zijn best om Nederlands onder de knie te krijgen. Na een mislukt olympisch seizoen besloot hij een jaar bij Bravik in Haarlem in te trekken. Daar wordt hij getraind door Cor van der Geest. Bravik heeft een nauwe samenwerking met Benito Maij. „Benito is een man die mij perfect aanvoelt. Zonder dat ik iets zeg, weet hij al wat ik wil. Hij heeft een belangrijke steen bijgedragen aan dit succes.”

Maar in het recept voor medailles is de zeven jaar oudere Ungvari de belangrijkste ingredient. En niet alleen vanwege zijn ervaring.

„In de judowereld is hij een persoonlijkheid, iedereen weet wie hij is. Ik leer veel van hem. We zijn beiden lang voor onze gewichtsklasse, we zijn beweeglijk en lenig. Daardoor kunnen we perfect sparren. Hij brengt me technieken bij en kan me tot rust te brengen, zoals vanochtend , toen het niet helemaal klopte in mijn hoofd.”

Bravik voelde zich in Tbilisi sterk genoeg om in de kwartfinale haar Angstgegner Nareks eindelijk te verslaan. ’Nare heks’ noemt ze de Sloweense vanwege haar negatieve judo. „Ze doet niets, alleen duwen en trekken. Maar dat leverde onder de nieuwe regels geen straffen op zoals ik had gedacht.”

Toch kreeg Bravik geen bres in die verdediging, gaf in de Golden Score het initiatief uit handen en werd unaniem door de drie scheidsrechters tot verliezer verklaard. Geholpen door haar vriend toonde ze de veerkracht om zich via de herkansing terug te vechten.

Bravik zegt zich ook volledig Hongaarse te voelen, ze sluit niet uit dat ze zich ooit in Hongarije zal vestigen. „Maar ik ben te Nederlands om in de Hongaarse sport te functioneren. Wij hebben een andere cultuur, we zeggen waar het op staat. Als een Hongaarse trainer zegt: tachtig keer touwklimmen, dan klimt Miklos tachtig keer dat touw in. Ik zou vragen: Waarom?”