Kitty Fanni Brávik

In de aanloop naar de SWC in Rotterdam waren er de vermoedens dat het niet een heel druk bezet toernooi zou worden, zoals het van een SWC zou worden verwacht. Omdat deze zomer de Olympische spelen hebben plaats gevonden, melden veel toppers zich af. Maar dat houdt niet in dat het een “walk in the park” niveau wordt.Toen ik de deelnemers lijst zag kon ik meteen zien dat er in mijn gewichtsklasse aardig wat sterke en lastige dames meededen. Nou des te meer nut heeft het om af te vallen en je voor te bereiden op dit toernooi. De donderdag voor het weekend van de SWC werd ik nog aangenaam verrast door een onverwachts bezoek van vriend, Miki. Hij zou namelijk “zogenaamd” geen tijd hebben om te komen kijken in Rotterdam. Dit had een heel erg positieve impact op mijn voorbereiding. Ik kon, voor mijn gevoel, weer veel makkelijker, ontspannen naar zaterdag toe werken.
Zaterdag was het dan zover. We overnachten op vrijdag in het Novotel hotel, zodat we op tijd bij de vroege weging aanwezig konden zijn. Daarna een lekker ontbijtje, loting doornemen en mezelf klaar maken voor de wedstrijd. Mijn loting had geen slecht begin.
Ik stond als eerste tegen Lierka (GER), die heb ik de afgelopen keren steeds verslagen (3 x). Maar dat zegt niets, het geeft je alleen veel zelfvertrouwen en het moet nog een keer gebeuren. De tacktiek was bekend. Ik wist dat ik mijn kans kon slaan aan het einde van de 5 minuten. Dan begint ze te verzuren in haar sterke rechter arm. Dit was inderdaad het geval alleen liet ik het wel heel erg op het laatste moment aankomen. Met nog 5 sec. op de klok, maakte ik een sumi gaeshi bij haar. Ze ging bruggen en dat betekent ippon voor mij!

Mijn volgende tegenstandster stond al op me te wachten (zij was de 1e vrijgeloot). De Luxemburgse Müller was naar mijn mening erg gefocused op mijn technieken, waardoor ze vergat zelf het initiatief te nemen. Dat was voor mij geen probleem. Ik bleef constant in beweging en mijn kant van het scorebord was ruimschoots bezet. Daarmee kon ik de 5 minuten uitjudoën. De halve finale was een feit.

De halve finale was een thriller van een partij. De Italiaanse Forciniti, is een sterke en explosieve dame. In het begin is het overleven, maar daarna merkte ik duidelijk dat ze begon af te zwakken. Ze wachte tot ik vast had en ik maakte daar weer gebruik van door snel acties te maken. De reguliere 5 minuten waren scoreloos voorbij gegaan. Nog een keer 5 minuten te gaan. Geen van ons was van plan te gaan liggen, ik voelde me sterk en onvermoeibaar. Ik had het gevoel dat ik de partij zou winnen als het op vlaggetjes aan zou komen. Daarom ging ik door met de focus die ik  in het begin had, hield me aan de tacktiek. Nog 20 seconde op de klok, ik maak een sode bij haar en grijp uit automatisme naar haar grote teen. Ze gaat op haar kont zitten, wat gewaardeerd wordt met een koka. Wat een opluchting!

In de eindstrijd zette ik een goede partij neer tegen de duitse Kräeh. Tot nu toe had ik nooit echt wat in te brengen tegen haar. Maar ik merkte dat ik de partij dit keer domineerde. Helaas werd er op het eind een koka tegen gegeven, voor een, in mijn ogen, twijfelachtige actie. Deze koka kon ik niet meer inhalen, maar voor mij was het resultaat van deze dag een zilveren medaille met een goud randje.

Ik heb veel in mezelf gezien, wat me alleen maar blij maakt. Ik kan toch wel heel hard knokken en willen winnen. Ik heb genoten van deze wedstrijddag. En dat gevoel heb ik nog niet zo vaak gehad. It feels good!!!

Rotterdam was het laatste toernooi voor de EK-23 kwalificatie. Nu afwachten of ik de klasse tot 52kg mag vertegenwoordigen.
Tot die tijd is het door bikkelen naar het Nederlands Kampioenschappen op 25 oktober a.s. ook in Rotterdam.