Kitty Bravik Internationale Deutsche Meisterin

Open Duitse Kampioenschap in Braunschweig

Het weekend van 5-6 juli vond de German Open plaats. Het was maar de vraag of ik er aan mee zou doen. Dit kwam door een vervelende blessure die ik het weekend ervoor had opgelopen tijdens een wedstrijd. Ik kreeg daar een knietje tegen mijn staartbeen “stuitje”, en dat is iets waar bijna niets aan te doen is en zeer langzaam geneest. Ik had afgesproken met Benito om er alles aan te doen om lichamelijk min. 90% maar mentaal 110% procent goed te zijn, anders zou ik niet mee doen, aangezien het een belangrijk toernooi is in mijn voorbereiding naar het EK -23 toe. Tijdens een krachttraining met onze krachttrainer Bas Willemsen, zijn de aanhechting spieren behandeld rond mijn heiligbeen. Het verschil was ongelofelijk, ik kon veel meer met veel minder pijn. Op dat moment ging de knop om en ging ik voor de volle (afgesproken) 110% voor Braunschweig.
De voorbereiding was misschien niet zo soepel verlopen, de wedstrijd daarin tegen ging perfect. Ik zat echt in een soort flow vanaf het moment dat we in Braunschweig aankwamen t/m het moment dat ik de mat mocht betreden.

Op zaterdag werd er een goeie start gemaakt door het broertje van Miki, Attila Ungvári. Hij vocht zich heel sterk in de finale, waar hij zijn enige nederlaag moest erkennen van die dag. Op zondag mochten Miki en ik het laten zien.
We zaten op mat 1 en 2 dus konden elkaar goed in de gaten houden en aanmoedigen. De loting was pas op de dag dat ik in actie kwam bekend, dit is erg nieuw voor mij maar ik had er geen last van. Was misschien zelfs minder zenuwachtig de nacht ervoor.

In mijn eerste partij mocht ik het opnemen tegen de Hongaarse Onody Beata, is een lastige tante omdat ze extreem rechts is. Maar tijdens de partij had ze niet zoveel in te brengen. Met een volle scorebord en goeie warming-up partij was ik door naar de volgende ronde. Waar de Australische Kristie-Ann Ryder (die zich geplaatst heeft voor de OS) al op me stond te wachten. Ik zag tijdens de warming-up dat ze ook rechts was, maar tijdens de partij kon ze geen worp inzetten. Ik kwam al gauw op een riante voorsprong en maakte de partij af met een houdgreep. De kwartfinale was bereikt. Daar was de Roemeense Andreea Catuna mijn tegenstander. Dit is in het begin een zeer felle dame, die vervelende rechtse tiller en makikomi maakt. Maar ik weet nog van het EK-23 van vorig jaar dat ik niet haar favoriete tegenstander ben. Dit werkt mentaal erg in mijn voordeel. Wederom had ik de partij vanaf het begin af aan onder controle. Ik hield me aan de afgesproken tactiek. Daarmee sloot ik de partij met winst en een zeer gefrustreerde en radeloze Roemeense af. In de halve finale trof ik net als op het EK-23 de Duitse Melanie Lierka. Ze is rechts erg sterk en heeft een vervelende uchi-mata, voornamelijk omdat ze ook erg lang is. De partij verliep stroef, ik probeerde een score te maken maar het wou maar niet lukken. Uiteindelijk lag ze op de grond en pakte ik haar in als een “baby” (zo noemen wij die houdgreep). Ippon en de finale was wederom net als vorig jaar bereikt.

In de finale was ik in gevecht met de Tsjechische Lucie Chytra. Deze dame ken ik nog uit mijn junioren tijd tot 48 kg. Toen verloor ik meerdere malen van haar. Het was geen angstgegner van mij, maar wel een lastige dame. Ik was gedreven en zou beslist niet verliezen. Tijdens de reguliere wedstrijd tijd viel er geen score en gingen we door met de golden score. Ik was niet moe, voelde me fit en bleef constant tegen mezelf zeggen dat ik maar een kleine score nodig had en dat ik die ook zou maken. 15 seconden voor tijd greep ik naar haar grote teen en viel ze om. Ze probeerde mijn actie te redden door zelf een actie te maken. Maar tevergeefs, de scheidsrechters waardeerden mijn actie met een yuko! Het GOUD was binnen!!!!

Na mijn finale partij moest Miki gelijk zijn finale spelen. Hij was een stuk sneller klaar met zijn rusissche tegenstander. De eindzege voor Miki was niet verrassend, maar in combinatie met mijn zege (die van zijn vriendin) des te feestelijker. We zijn nu al bijna 4 jaar bij elkaar maar hadden nog niet eerder samen op het hoogste schavot gestaan.
Snel felicitaties in ontvangst nemen en naar het podium. Het was voor mij een uniek en ontzettend mooi moment. Nederlands en daarna het Hongaarse volkslied. Ook het feit dat dit keer mijn ouders er ook bij waren maakte deze dag onvergetelijk. Hopelijk was dit ook voor hun het geval en met name voor mijn vader. Hij vierde twee dagen later zijn verjaardag. Mooi cadeau dacht ik zo…..

Nu vertrek ik voor twee weken naar Hongarije, om Miki te steunen in de laatste voorbereidingen voor de Olympische Spelen. Daarna vlieg ik meteen door met me maatje Dani Libosan naar China, om onze mannen daar in levende lijve aan te moedigen in hun strijd om Olympische roem.