Kitty Fanni Brávik

Het weekend van 21-22 juni vond de Dax Cup in Slovenië plaats. We vertrokken met de Kenamju groep op donderdag avond en overnachten in Duitsland omdat, het anders een erg lange reis zou worden. Het was in totaal nl. 1200 km. De heenreis heb ik zelf gereden omdat, Dani en Sjoerd die bij mij in de auto zaten allebei op zaterdag in actie kwamen. Ik had nog een dagje extra om uit te rusten. Vrijdag middag kwamen we aan in het mooie Celje, het weer was erg benauwd. Een uur na onze aankomst begon het de stormen. Lekker nederlands weer…..  We sliepen dit jaar wederom op het beroemde Campus, met kleine kamers, kleine bedden, heel veel trappen en geen lift!!!! Aangezien wij sporters zijn is dat geen probleem, maar die o zo zware tas meeslepen is niet iets waar je op zit te wachten.

Zaterdag heb ik een beetje in de zaal gehangen, mijn ploeggenoten en vriend Miki en zijn broertje aangemoedigd. Het was een zeer lange dag en het was toen ook maar de vraag of we op tijd klaar zouden zijn voor de voetbal wedstrijd van Nederland die avond. Wat achteraf niet eens zo een goede wedstrijd bleek te zijn, jammer. Maar voor mij was het ondanks dat een zeer geslaagde dag, Miki en zijn broertje Attila behaalden beiden in de -73kg een podiumplaats. Nr. 1 en 3!! Als het broertje van Miki de halve finale niet had verloren was het een Ungvári finale geworden. Nou ja volgende keer dan maar.

Zondag was het dan zo ver, ik kon niet lang slapen en was al vroeg op omdat de zon door mijn raampje naar binnen scheen. Hup klaar maken en naar de weging. Gewicht was goed, naar het ontbijt en de loting bekijken. Ik kwam pas na de 81 kg aan de beurt dus dat werd een uur of 1.

Mijn eerste partij was tegen Renicks van GBR. Ik kon haar alleen van gezicht maar wist wel dat ze goed kon judoën. Ik ging de mat op met de tactiek om mijn eigen partij te maken en dat deed ik ook. Al snel kwam ik op een yuko voorsprong die ik niet meer uit handen gaf. Kort daarop volgde meteen mijn 2e partij tegen de Ukraïnse Sukha, een oude bekende van mij (nog uit mijn -48 periode). Ze was fysiek erg sterk maar dat was alleen in de eerste minuut gevaarlijk. Daarna zwakte ze conditioneel erg af. Daar lag mijn kans! Maar die kwam tijdens de partij iets eerder dan verwacht. Ik scoorde in de eerste minuut een yuko en daarna nog een koka. Uiteindelijk kreeg ik op het eind nog wel een straf maar kon ik de winst binnen halen. Op naar de halve finale!
Dacht ik, maar niets bleek minder waar. Tijdens de tweede partij maakte in een schouderworp en mijn tegenstander ging blokken met haar knie tegen mijn stuitje. Sinds die partij kan ik niet meer normaal zitten en kracht zetten. Stond ik eindelijk in de halve was ik erg naar geblesseerd!! Ik moest zelfs ook tegen een zeer lastige duitse dame, Kraeh! Dat werd uiteindelijk een snelle partij met verlies voor mij, ik kon me mentaal nog niet over mijn pijn heen zetten. Erg teleurstellend en balen. Ik was goed in vorm en op weg naar de finale. Ok maakt niet uit dan gaan we voor brons. Gelukkig had ik 2 uur de tijd om aan mijn stuitje te wennen, goede warming up maakt de pijn wat minder. En veel adrenaline door je lijf verdoofd de pijn helemaal. Ik ging vol voor de overwinning, het scorebord stond aan het einde ook netjes vol, met een wazari, en 2 yuko’s tegen de Oostenrijkse Steinbauer. Na 5 minuten, was de winst voor mij en werd tijdens de prijsuitrijking de bronzen medaille om mijn nek gehangen. Ik was wel een beetje trots op mezelf dat ik ondanks de pijn zo een prestatie heb kunnen neerzetten.

Maandag ochtend reden we naar huis, ik kon niet rijden maar Dani en Sjoerd stonden hun mannetje. Nu kijken of ik kan herstellen voor aankomend weekend. Want dan gaan we naar Turkije om deze prestatie de evenaren of zelfs te verbeteren!   We will see!