Kitty Fanni Brávik

Ook dit jaar ben ik evenals vorig jaar genomineerd voor Sportvrouw van het Jaar, tijdens de Westfriese Sportverkiezing in Hoorn. Samen met nog twee andere dames, een hardloopster en een bobsleester. Tijdens deze verkiezing is er een 5 koppige jury die samen beslissen wie zij vinden dat de titel verdient in de verschillende categorieën die voorbij komen.

Dit jaar werd de titel Sportvrouw van het Jaar weer niet aan mij uitgereikt, maar aan de hardloop dame. Zij heeft hem zeker ook dubbel en dwars verdient. Maar als je daar op het podium staat dan komt het toch wel hard aan als je het niet bent geworden.

Omdat ik er natuurlijk van overtuigd ben dat mijn prestaties super goed waren dit jaar!
Wat er op zo een moment door je hoofd spookt is: “Was ik weer niet goed genoeg dit jaar?”, “Wat moet ik presteren om wel gekozen te worden”.
Ik kan het ook moeilijk begrijpen hoe men een keuze kan maken door appels met peren te vergelijken. Hoe kan een jury kiezen tussen een hardloopster, bobsleeër en een judoka wie er de beste prestatie heeft neergezet. Iedere sport heeft zijn eigen limieten, ranglijst, tegenstanders, wedstrijden en regels. De mogelijkheden om prestaties neer te zetten verschillen per sport.
Natuurlijk is het een eer om überhaupt genomineerd te worden, maar als je uiteindelijk niet gekozen wordt heb je het gevoel dat je iets verloren hebt! Dat is denk ik niet de bedoeling die ze voor ogen hebben met een sportverkiezing.